دوشنبه, 16 شهریور 1394 ساعت 04:15
امتیاز
(0 رای)

تلاش و پشتکار ضامن موفقیت

در زندگی روزمره، همواره با مشکلاتی دست به گریبان هستیم که برخی اوقات حل آنها سخت و طاقت فرساست. این گونه مشکلات گاهی شرایط زندگی را خیلی سخت می‌کند و حتی باعث می‌شود انسان‌ها به مرز ناامیدی هم برسند. در چنین مواقعی که از هر سوی مشکلات زندگی آدم‌ها را احاطه کرده است افراد در پی چاره‌جویی برمی‌آیند.

راه های روبه رو شدن با مشکلات زندگی

برخی در پی آن هستند تا با نزدیکی به صاحب نفوذی که تمکن مالی یا اعتباری سیاسی برخوردار است، گره از مشکلات خود بگشایند. این افراد البته نسبت به تبعات چنین درخواست هایی نیز آگاهی دارند و می دانند میان صاحبان قدرت و مکنت کمتر کسانی یافت می شوند که بی مزد و مواجب، قدمی از قدم در جهت انجام و پیشبرد امور بردارند. در چنین شرایطی انتظار انجام کار و گره گشایی بدون منت صورت نمی گیرد.

افرادی هم هستند که در چنین مواقعی یا به صاحبان نفوذ دسترسی ندارند یا این که وعده های دیگرانی که به آنها امید داشتند، تحقق پیدا نکرده است. این عده در چنین شرایطی با ناامیدی گوشه عزلتی انتخاب می کنند و دست روی دست می گذارند و بر سرنوشت شوم خود لعن و نفرین می فرستند.

گروه سومی هم هستند که خداوند را صاحب قدرت واقعی می دانند که آسمان و زمین در ید قدرت اوست و هیچ کاری بی اراده او صورت نمی گیرد. افرادی که چنین اعتقاداتی دارند به لحاظ فکری مانند هم نمی اندیشند. برخی از این میان تصور می کنند اعتماد و توکل به خدا یعنی هیچ اقدامی برای رفع مشکلات سخت زندگی نکنیم و همه امور را به خدای بزرگ واگذار کنیم و امید داشته باشیم تنها در قالب معجزه و خرق عادت مسیر کارها به روالی درست برگردد. میان این افراد حتی کسانی هم هستند که در مواقع مریضی هم مراجعه به پزشک را دخالت در اراده خداوند می دانند و امید دارند صرفا با خواندن ذکر و صلوات مریضی از بدنشان رخت بربندد. به زبان مثل این افراد به کسانی می مانند که در یک دعوای حقوقی یا ملکی همه اختیار خود را به وکیلی سپردند و باقی امور را به امید کارگشایی او رها کردند و حتی از حضور در دادگاه هم برای پیگیری حقوق حقه خود نیز خودداری می کنند.

میان توکل کنندگان کسانی هم هستند که ضمن اعتماد به خالق یکتا، از هیچ اقدامی برای پیگیری و احقاق حق و رفع مشکلات زندگی باز نمی نشینند و از هر وسیله مشروع برای رفع معضلات بهره می گیرند و در عین حال متوجه این نکته اساسی هستند که تنها خداست که سبب ساز اصلی است. چنین افرادی هیچ گاه ناامید نمی شوند و در عین حال به این نکته نیز توجه دارند که حتی وقتی برای انجام کاری از همه اختیارات و امکانات برخوردار بودند، دچار غرور و نخوت نشوند و تحقق هر امری را تنها در سایه مصلحت و اراده خداوند بدانند.

توکل در لغت به معنای واگذار کردن کار خویش به دیگری است. صاحب نظران در معنای اصطلاحی آن می گویند: توکل به خداوند یعنی واگذاری امور به حق و وکیل به معنای حفیظ، نگه دارنده و سرپرست است.

انسانی که بر خدا اعتماد دارد و او را ولی و وکیل خود قرار داده است از انبوه و حجم مشکلات نمی هراسد. در چنین مواقعی توکل یکی از شاخصه های ایمان است و کسی که توکل را برای خود به درستی معنی کرده است می داند خو گرفتن به چنین صفتی سبک زندگی او را دگرگون می کند و با داشتن چنین ویژگی ای می تواند از آن به عنوان ابزاری برای حضور مقتدرانه در میدان مبارزه با مشکلات زندگی استفاده کند.

توکل راهی برای چیرگی بر مشکلات

انسان متوکل هیچ گاه دست از کار و تلاش بر نمی دارد، چون می داند گوشه انزوا اختیار کردن و هراس از درافتادن با حجم مشکلات از آموزه های قرآن نیست. چنین فردی با این که می داند عوامل طبیعی کفایت لازم را برای چیرگی بر معضلات ندارد بی آن که وحشتی به خود راه دهد تنها با تکیه بر الطاف خداوند و یاری خواستن از آن ذات پاک و قدرت لایزال حضرت حق در مقابل کوه مشکلات پایداری می کند و به تلاش و کوشش پیگیر خود ادامه می دهد تا در لطفی از مخزن الهی باز شود و معضلات مثل سیل روان شوند.

در محیط پیرامونی خود افرادی را می بینیم که از لیاقت و توانمندی کافی برخوردارند و در کنار این مساله نسبت به دیگران هم حس دلسوزی دارند. در مواجهه با چنین افرادی نگرانی و دغدغه ای نداریم و حتی ممکن است برخی کارها را با امید به موفقیت انجام آن به چنین افرادی بسپاریم. این حسن اعتماد گرچه ممکن است تبعات و آثار مثبتی در زندگی روزمره ما داشته باشد، اما وقتی ایمان پیدا کردیم که خداوند بیش از هر کس دیگری به ما نزدیک است و از او دلسوزتر نسبت به خود پیدا نخواهیم کرد، به این اطمینان قلبی خواهیم رسید که همه امور زندگی و کارهای خود را به او بسپاریم و امید به الطاف بیکرانش داشته باشیم. این تنها امید و باوری است که خدشه ای در آن نیست، چون وجودی که به او توکل کردیم نقص و کاستی در قدرت او راه ندارد و تنها اوست که خیر دوستان و افراد تحت سرپرستی اش را می خواهد. انسانی که به خدا توکل واقعی داشته باشد حتی اگر مسیر کارها به میل او هموار نشود باز هم ناامید از لطف الهی نیست و حل نشدن برخی مشکلات و معضلات را ناشی از مصالحی می داند که خدا برای او در نظر گرفته است. از دیگر نتایج چنین اعتمادی، رفع دلهره و اضطرابی است که گاهی سراسر زندگی ما را دربرگرفته است و رهایی از آن تنها در سایه توکل به حضرت حق میسر می شود.

انسان متوکل در مصیبتی که به او می رسد صبر می کند و باور دارد هیچ صاحب نفوذ و قدرتی آن قدر توان ندارد که به او نفعی یا ضرری برساند؛ بنابراین نه از تهدیدات و لطمات و سختی ها زندگی هراسی به دل دارد و نه موفقیت های زودگذر او را دچار غرور و خودپرستی می کند.

فتاح غلامی

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedInاشتراک گذاری در کلوب Instagram

ارسال نظر

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. ایمیل شما در سایت نمایش داده نمی شود.